100ProcentLizette
Ik ben Lizette Colaris - aangenaam!
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!

Abonneren

Altijd 100Procent op de hoogte blijven? Abonneer je hier!

Passievrucht

In 2016 publiceerde Lizette Colaris haar eerste dichtbundel met het thema 'Passie'. Een kleurrijke collectie warme en meertalige fragmenten van passie!

MO

In 2016 debuteerde Lizette met een korte thriller: MO. Geschreven in het Sittards, in dezelfde uitgave staat ook de Nederlandstalige versie.

Meer informatie: www.zittesjethriller.nl

Onze aanstaande nieuwe Koning vindt protocol niet belangrijk. Hij wil graag dat mensen hem en zijn vrouw, de aanstaande Koningin, aanspreken zoals zij dat zelf het prettigst vinden. Dan voelt iedereen zich lekker op zijn gemak in hun aanwezigheid. Moderne opvattingen, een nieuwe wind zal door het Koningshuis gaan. Relax…

Mag ik dat jammer vinden?

Als klein meisje vond ik Koningen en Koninginnen toch wel heel erg magisch en prachtig. Ik zal nooit vergeten hoe ik, op vakantie in Spanje, de uitzending op TV gezien heb van het huwelijk van Prinses Diana met Prins Charles. Wat een sprookje.. De wereld leek heel even stil te staan om plaats te maken voor deze fabelachtige gebeurtenis. En alle rituelen en honneurs die erbij hoorden, vond ik  ongelooflijk mooi. Een droom speelde zich voor mijn ogen af. Natuurlijk, ik was een kind en naïef, had geen idee van het rollenspel dat er gespeeld werd en de invloeden die er politiek gezien omheen speelden, daar had ik al helemaal geen notie van. Maar het was heerlijk om meegevoerd te worden op de rivier van romantiek, al was het maar voor even. En ik had groot respect voor deze meneer en mevrouw, die hun leven in dienst stelden van een droom.

Op veel latere leeftijd zat ik weer voor de TV, deze keer om het huwelijk te bekijken van onze Prins Willem Alexander met zijn bruid Prinses Maxima. Weer ging er ontroering door mij heen, weer zag ik een sprookje werkelijkheid worden. Ik was inmiddels niet meer naïef, maar hield mijn babydochter in mijn armen met de wens dat zij later zo naïef zou mogen zijn nog te kunnen geloven in dergelijke sprookjes van Prinsen en Prinsessen.

Hoe teleurstellend dan nu het voornemen van Willem en Maxima. ‘Hee Willem, alles goed jonguh??!’ Tenenkrommend, werkelijk waar. Willem zakt in mijn ogen opnieuw af naar het niveau van Prins Pils, waar hij dankzij Maxima enigszins uitgeklommen leek te zijn.  Maken sommige mensen zich zorgen over de verloedering van de Nederlandse maatschappij, dan vond ik dat al terecht maar nu vind ik het uitermate terecht. Neem me niet kwalijk, maar het Koningshuis was zo’n beetje het laatste Nederlandse instituut waar men nog respect voor kon hebben. Maar dat hoeft dan nu ook niet meer. Als Willem en Max zo normaal willen zijn, dan moeten zij de bonus die ze jaarlijks toegestopt krijgen ook maar inleveren. Want al dat belastinggeld uitgeven aan een oh zo gewone meneer en mevrouw, in tijden waarin de verborgen armoede in Nederland hoogtij viert, dat vind ik toch echt een beetje dom...

Reacties

Wir sollten einfach

Leben

Woher kommen diese Fragen?

Wieso soll ich was erklär’n?

Lass uns Leben, alle Tage

Und es einfach nur

Versteh’n

 

13-06-13

Reacties

Kijk, die apen houden me nog steeds bezig. Laatst had ik er een discussie over. De stelling was iets in de zin van: misschien zouden mensenmannetjes hetzelfde moeten mogen doen als apenmannetjes. Dat zou wellicht een boel problemen doen verdwijnen. U begrijpt wat ik bedoel? Uiteraard werd deze stelling geponeerd door een mensenman. Dat begrijpt u aan de hand van de stelling vast al wel. Als mensenmannetjes niet gedwongen zouden worden zich te beperken tot één mensenvrouwtje, zou dat – aldus de stellige steller -  betekenen dat de mannetjesmens meer tevreden en minder gefrustreerd zou kunnen leven. Fluitend fladderend van bloem naar bloem. (Oh wacht, dat doen bijen. We waren bij de apen.)

Ik kon het niet laten deze stelling te weerleggen met een tégenstelling: mensenvrouwtjes zouden zich niet moeten beperken tot één mensenman. Maar dát gaat dan toch te ver. Dan is het mensenvrouwtje geen onschuldig ding meer. Dan verwordt het mensenvrouwtje al gauw tot een dame van lager allooij, die met rood kanten ondergoed de mannen verleidt tot het overspel.

Een mensenmannetje dat vrouwtjes najaagt en er plezier in schept een verzameling aan te leggen, daar wordt eventueel nog besmuikt om gelachen. Hij kan misschien zelfs rekenen op jaloerse blikken van medemensenmannen (twee keer lezen, dat woord). Want de mensenman die krampachtig zijn best doet zich te beperken tot een monogame relatie, droomt waarschijnlijk om de andere nacht van andere vrouwen. En dat is beslist niet steeds dezelfde. Ik heb voorbeelden gezien van dergelijke mensenmannen, in levenden lijve. Een publiek geheim, gedragen door de gemeenschap die smiespelend toekeek maar nooit en te nimmer ingreep. Dat bewijst weer dat het niet hypothetisch is, maar harde werkelijkheid.

Als mensenvrouwtjes een dergelijk gedrag vertonen, worden ze tegenwoordig niet meer naar de brandstapel gesleurd. We doen niet meer aan heksenvervolging, nee dat stadium zijn we ver voorbij. Maar geaccepteerd is het zeker ook niet. Modern als we zijn sturen we de vrouwen zelfs uit werken, in een mannenmaatschappij. Maar zelfs als ze het niet bewust doen, koketteren ze (zonder dat zo te bedoelen) rond de bureaus van mannelijke collega’s – althans, zo wordt dat uitgelegd. Want áls er iets voorvalt, zal ZIJ er wel om gevraagd hebben. Nietwaar? En ja, we zien het gebeuren. Het moderne feminisme resulteert in echtscheidingen en overspel. Of andersom. Tenminste, de beschuldigende vinger richt zich vaak op de vrouwelijke helft. De mannelijke helft treft geen blaam, aangezien zij nou eenmaal bepaalde behoeftes heeft. Zo lijkt het toch in de meeste gevallen te worden uitgelegd, of rechtgesproken.

Het monogamisme is ons vanuit de geschiedenis opgelegd, door kerk en staat. De geschiedenisboeken verhalen over heksenjachten op vrouwen waarvan vermoed werd, niet eens bewezen, dat ze overspelig zouden zijn geweest. De brandstapel was nog te goed voor dergelijke slechte wijven. We worstelen er blijkbaar al eeuwen mee, dus waarom laten we het dan niet los? Mijn stellige steller werd even stil van mijn tegenstelling. Stel dat zijn mensenvrouw dezelfde frivole neigingen zou krijgen, zou hij het dan nog zo verantwoord vinden? Dat was een moeilijke, zelfs bijna pijnlijke vraag. En dat blijft het.

Reacties

Dag wereld

Met je vele gezichten

Van mensen die

Overal hetzelfde zijn

En allemaal hetzelfde

Verlangen

Gezien worden

Geliefd worden

Gerespecteerd worden

Gewaardeerd worden

Leven in vrede

En delen met elkaar.

 

Wie heeft ooit

die eerste steen geworpen

Wie heeft ooit

dat eerste woord gezegd

Dat deze intentie

heeft doorbroken?

De nalatenschap van één

gesproken woord

dat later werd geschreven

is grenzenloos.

 

 

 

Lizette Colaris 31-02-2016

Reacties

Een boek lezen, het komt er niet vaak genoeg van wat mij betreft. Vaak ontbreekt het aan vaart in het verhaal, of spreekt de verhaallijn me niet aan. Dan probeer ik het boek wel uit te lezen, omdat ik vind dat je dient af te maken waar je aan begint, maar dat eindigt meestal in een dikke laag stof op het betreffende schrijfsel. Geen tijd, zo luidt dan het slappe verweer als mij gevraagd wordt of ik het boek al gelezen heb.

Hoe anders verliep het met dit boek: ‚Laat me niet los’ van Louise Doughty. Het viel op mijn deurmat, afkomstig van een uitgeverij als leesexemplaar. Lezen om dan te vertellen wat ik er van vind, het is mij een eer. Ik las de eerste paragraaf en was verkocht. JA! Dit was een boek dat ik niet kon wegleggen. Eindelijk weer eens een boek dat me onmiddellijk meenam en mij niet meer losliet. Hoe toepasselijk dan ook de titel!

Het verhaal is zo herkenbaar, zo invoelbaar. De hoofdpersoon is een zeer intelligente vrouw, die een bestaan opgebouwd heeft als wetenschapper in de genetica. Gevraagde deskundige in haar vakgebied vanwege haar kennis en kunde, zelfstandig en gerespecteerd. Getrouwd, ook. Al heel lang. Twee inmiddels volwassen kinderen, ook. Gelukkig, ook. Een compleet leven, waar alles zoals het hoort verloopt. Maar toch, op een dag, gebeurt het. Het overrompelt haar, overspoelt haar en laat haar niet meer los. Ze wordt verleid door een haar verder onbekende man, die binnen een half uur onopgesmukte sex met haar heeft. Er begint een periode van wat maatschappelijk gezien overspel genoemd wordt, maar waar ze, gezien de armoedige staat van haar huwelijk - wat aandacht en liefde betreft - toch geen bedenkingen bij heeft. Het is raadselachtig wie de man is, hij noemt zijn naam niet, laat niets los over zijn werk. Wat hij wel toegeeft is dat hij getrouwd is. Als lezer voel je natuurlijk al aan dat er iets niet klopt. Maar wat?! 

Dat getrouwde mensen overspelig zijn leek mij in mijn jongere jaren iets onmogelijks. Iets dat alleen in films gebeurde en toch zeker niet in de provinciale omgeving waar ik woonde. Liefde was toch zeker bedoeld om exclusief en uniek te zijn? En met een beetje moeite en aandacht voor elkaar zou die liefde een leven lang kunnen duren, en steeds weer nieuw kunnen zijn door er samen hard aan te werken. Dacht ik. Hoe anders is het dan in de werkelijkheid van deze tijd. En misschien was het ook wel altijd al zo, dat trouw een fictieve fabel is. Maar wat beschreven wordt in het verhaal van Louise Doughty is zeker geen fictie. Het komt voor. De afloop van haar verhaal is echter de reden waarom het boek ook een steengoed voorbeeld van een literaire thriller is. Prachtig hoe ze de achtergrond van de omstandigheden in beeld brengt. Wat het met de hoofdpersoon doet, sleept je mee tot in de vezels van je ziel.  

De moraal van het verhaal wordt treffend omschreven als ze een voorbeeld geeft van het gedrag van chimpansees die opgesloten worden in een metalen kooi waarvan de vloer onder stroom gezet wordt en steeds heter wordt. Als de grond onder de voeten van de moederaap te heet wordt, zal ze uiteindelijk haar kind niet langer beschermen maar het op de vloer leggen om er dan zelf op te kunnen gaan staan. Harteloos wordt het kind, de liefde, opgeofferd om haarzelf te redden. En dat is wat er gebeurt, als alles escaleert en de ontrouw voor de rechter opgebiecht wordt..          

Laat me niet los -  Louise Doughty

Uitgebracht door Uitgeverij Artemis - ISBN 978 90 47204046

Reacties

Mensen die nooit iets zeggen, niet hardop uitspreken wat ze ergens over denken, niet meedoen in een discussie, niet opstaan om ten overstaan van iedereen het woord te nemen en al helemaal niet hun gedachten in een blog delen, hebben beslist een makkelijker leven.

Dat stel ik dan maar eens zo. Want er is tegenwoordig wel wat lef voor nodig om je mening te geven. Iedereen heeft namelijk wél altijd een mening over wat de ander zegt of op één of andere manier uit. Dat dan weer wel. Alleen wordt die mening vaak niet rechtstreeks geuit tegen degene die het zou moeten horen. Men praat ‘achter de rug’, of appt, of mailt. Of zegt het gewoon bij de koffie. Het beste voorbeeld hiervan zijn social media, waar mensen in alle anonimiteit kunnen reageren naar hartenlust. En dat doen ze, volop en ongezouten. Ik vraag me wel eens af of dit soms zwijgers zijn die hun gram halen via Facebook? Normaal te bang om iets te zeggen, maar vanachter het scherm en via het keyboard de verbale held uithangend..

Het is van alle tijden, en het heet roddelen. Maar dat bedoel ik niet. Roddelen maakt meestal wel dat de roddelaar zich wat beter gaat voelen dan degene waar hij het over heeft, maar niet persé dat hij een makkelijker leven heeft. Tenzij de toehoorder niet instemt met de roddel en rechtstreeks uit dat hij het niet eens is met de roddel. Dan voelt de sprekende roddelaar zich meteen een stuk minder goed. Maar aangezien veel mensen niet in staat zijn hun mening rechtstreeks te geven, is de kans groot dat de luisteraar zijn mening over de roddel weer zal meenemen en bespreken met een ander. Dat roddelt dan zo lekker door.

Ik ken mensen die nooit hun mening lijken te geven. Die fietsen gewoon verder, knikken eens een keer meewarig. Maar zullen nooit betrapt worden op het uiten van hun echte, persoonlijke mening. Tenzij er sprake is van een verleden tijd. Dan zeggen ze: ‘Dat wilde ik tóen al zeggen!’ Maar verder kabbelt hun leven rustig verder. Schadevrij naar de eindstreep, zo lijkt het. Ik vermoed dat ze dagboeken bijhouden waarin ze hun mening ongezouten geven. Hoe houden ze dat anders vol?

Het is niet alleen van alle tijden maar ook van alle lagen in de bevolking. In families, in scholen en in bedrijven. Overal herken je de mens die het niet kan laten om zijn mening te poneren. En de mens die nooit een mening lijkt te hebben hoort dat aan en knikt bedachtzaam, of trekt een ‘nou, ik weet het nog niet zo’-gezicht. Daarnaast babbelen de meelopers vrolijk mee, de ene dag met de mening van Hans en de volgende dag met die van Petra. Sommige mensen antwoorden altijd met een wat ingehouden lachsalvo, waarna ze zenuwachtig hun haar gladstrijken.

Wanneer je nou uitgerekend zo iemand bent die het niet kan laten de mening uit de mond (pratend) of de vingers (al typend) te laten stromen, dan maak je het jezelf niet gemakkelijk. Want dan stel je je kwetsbaar op. Je geeft mensen de kans om op jouw mening te schieten, hem helemaal aan gort te schieten. En jij moet blijven staan. Met het risico dat je als een ware revolverheld in een duel terecht komt. Het is de kunst om de mening te geven met de hand op de holster. Zonder het geweer te trekken als er op jouw mening geschoten wordt. Dat is een kunst waarvan de zwijgers vermoeden dat ze die niet beheersen, maar die ook zeker niet vanzelfsprekend beheerst wordt door de praters.

Spreken is zilver, maar zwijgen is goud. Een spreekwoord waar sprekers mee worstelen. Want wat gebeurt er als iedereen zwijgt en niemand meer zijn echte mening uitspreekt, reageert, of schrijft, of überhaupt ventileert? Dan houdt de wereld toch langzaam op met draaien. Lijkt mij. Maar ik ben dan ook geen zwijger.

Kan me voorstellen dat het best lekker moet zijn om een zwijger te zijn.. al zou ik dan echt wel diepblauwe vingers krijgen. Al die dagboeken die ik dan moest vullen!

Reacties

Wat een ongelooflijk goed leven hebben wij, hier in Nederland. Kijk nou eens om je heen. Is het dan allemaal zo erg? Natuurlijk zijn er ziektes waardoor mensen erg moeten lijden - maar we hebben wel de mogelijkheden om hen zorg te bieden en hen de kans te bieden op genezing. Al lijken die mogelijkheden minder toegankelijk en duurder te worden: vergeleken met de zorg in andere landen, gaat het in Nederland nog goed. En mogen we daar blij mee zijn? Ja, daar mogen we blij mee zijn. Want in sommige zogenaamd welvarende landen kunnen mensen niet eens de benzine voor hun auto betalen die nodig is om naar het ziekenhuis te reizen voor hun chemo-behandeling. Wij bellen een taxi en dat wordt vergoed door de (weliswaar steeds duurdere) verzekering. In veel andere landen is een zorgverzekering gewoonweg onbetaalbaar. En dan houdt alles op.

Natuurlijk zijn er in Nederland mensen die balanceren op de rand van de afgrond, door armoede en gebrek aan mogelijkheden om daar uit te stappen. Maar nog steeds is het sociale systeem zo dat er een vangnet is. De situatie kan escaleren, maar als zwerver op straat landen - daar komt nog wel wat bij kijken in ons land. De financiële basis lijkt wel steeds dunner te worden, maar vergelijk het eens met een land als Amerika en je komt tot de conclusie dat het hier nog niet zo slecht geregeld is. Wij denken na over een basisinkomen, waardoor armoede bestreden kan worden. Het is een luxe als een land het zich kan permitteren haar minder kansrijke burgers een basisinkomen te gunnen. Met de aantekening dat ook de meest kansrijke burgers datzelfde basisinkomen zullen krijgen, volgens het principe.

Middelbare scholieren klagen over hun leraren en school in het algemeen. Dat is geen nieuws, dat is al decennia lang zo. Maar is het geen luxe dat ze allemaal de kans hebben om naar school te gaan? De tijd van de kolenmijnen is voorbij, jongens van veertien hoeven nu niets anders te doen dan hun kont elke werkdag naar de schoolbanken te verslepen. Maar soms is zelfs dat te veel gevraagd en klagen ze steen en been over de martelgang naar school. Landen genoeg in de wereld waar jongens van die leeftijd het vuilste werk moeten doen voor een ampel (of geen) loon. Kiezen? Liever niet.

Het is Kerstvakantie. Zelfs de hele week na Oud en Nieuw hoeft de helft van Nederland niet naar school of werk. Zich verheugend op de vakanties die dit jaar nog gaan volgen: voorjaar, zomer, herfst. We beseffen niet genoeg hoe bijzonder dat is. Ga maar werken in het beloofde land, Amerika. Dan heb je geen verlofdagen, alleen dagen dat je zonder betaald te worden ‚vrij’ neemt.

Het hoeft wat mij betreft niet anders. Wat er anders moet is dat we wat meer bewust mogen zijn van het enorme voorrecht dat we hier hebben op vrijwel elk gebied. Wij kunnen ons druk maken over of we wel ‚gelukkig’ zijn. Wij kunnen ons druk maken over of we onszelf wel zijn, of we ons optimaal ontwikkelen en alles uit het leven halen wat er in zit. Wij kunnen het ons zelfs permitteren om in bed te blijven liggen, zwelgend in zelfmedelijden, als het even tegen zit. We zijn depressief temidden van ontelbare mogelijkheden en weelde. En misschien veroorzaakt de weelde nou juist het gros van de depressies die Nederland rijk is. Waren we maar wat minder verwend, dan konden we misschien tevreden zijn. 

Het gegeven dat er schoon water door onze kranen stroomt als we ze open draaien, zou ons moeten doen dansen van geluk.

Reacties

Lizette heeft iets met klei, ze neemt een lomp stuk en ziet wat daar in verscholen gaat. Ze plukt, trekt en veegt en daar ontstaat het beeld, een krachtige weergave van een gevoel...

Lizette speelt al sinds een lange tijd saxofoon. Geleerd van haar vader en nooit mee gestopt. Haar saxofoon is een verlengstuk geworden, dat ze koestert als een goede vriend. 

Lizette speelt in twee muziekverenigingen, maar doet geregeld ook mee aan projecten. In 2012 was zij nog lid van het orkest bij de dialectuitvoering van Die Dreigroschenoper, De Driesjtuuver in Roermond.

Tekeningen, allerlei

..en meer!

Mens&Taal

Mens-en-taal

Sittard
E-mailadres: menstaal@gmail.com
Mens: coaching, begeleiding & Taal: tekst, voordracht, opinie