100ProcentLizette
Ik ben Lizette Colaris - aangenaam!
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!

Abonneren

Altijd 100Procent op de hoogte blijven? Abonneer je hier!

Passievrucht

In 2016 publiceerde Lizette Colaris haar eerste dichtbundel met het thema 'Passie'. Een kleurrijke collectie warme en meertalige fragmenten van passie!

MO

In 2016 debuteerde Lizette met een korte thriller: MO. Geschreven in het Sittards, in dezelfde uitgave staat ook de Nederlandstalige versie.

Meer informatie: www.zittesjethriller.nl

Kijk naar je kind en zie wie het is. 

Kijk niet naar wat je van jezelf herkent.

Kijk wat er van de ander in het kind aanwezig is.

Kijk naar hoe het zich gemengd heeft, alles van de èèn met dat van de ander.

Kijk, en zie en laat het dan los.

Laat los wat jij denkt dat het kind zou moeten zijn

Laat los wat jij herkent en pijnlijk vindt

Laat los wat jij negatief vindt maar positief kan zijn

Laat los wat jouw goedbedoelde verwachtingen zijn 

Laat los, want het is niet van jou

Het kind is de volgende in de rij van twee geslachten

Het kind zal altijd lijken op iemand van hen

Het kind zal gedrag laten zien dat herkenbaar is

Het kind zal niet altijd doen wat jij wenst

Het kind is wat het is

Zoals jij jezelf wilt zijn

Zoals jouw ouders dat zijn

Zoals jouw opa’s en oma’s dat waren

Zoals alles is wat het is

Zoals alles is wat het moet zijn.

 

Elk kind dat jij durft los te laten 

ondanks de pijn van de leegte

die het achterlaat

krijgt van jou 

de kans om te groeien

en volledig te worden

wat het moet zijn.

 

Heb vertrouwen. 

Heb alle vertrouwen. 

Vertel het kind elke dag 

dat jij vertrouwen hebt

in het kind

in het leven

in jouw leven en

in dat van het kind

Zo geef jij het kind de bodem

waarop het kan groeien

en alles kan worden

wat het moet zijn

 

 

* Lizette Colaris 09032018

Reacties

Onze welvaart draait ons langzaamaan de nek om. Dat is een drastische gedachte, zult u denken. Misschien wat overtrokken. Maar toch. We hebben het als Nederlanders nog nooit zo goed gehad. De economie groeit, de meeste mensen kunnen elke dag een boterham met beleg eten (of een meergranen pain pistolet belegd met prosciutto op een bedje van rucola, gedragen door een laagje pesto), hebben een dak boven een hoofd (of vier keer per jaar andermans dak via AirBnB of een ‘goedkoop’ hotelletje via booking.com), de verwarming draait (of we gaan twee keer per maand lekker naar de sauna om op te warmen). We hebben tijd over, want allerlei apparaten doen de vervelende klusjes (er rijdt bij steeds meer Nederlanders een Roomba door de woonkamer om het stof op te zuigen), dus alles wat we nog hoeven doen is ons druk maken over onszelf. Zijn we wel wie we echt zijn? Hebben we wel alle gaten en hoeken van onszelf goed ontwikkeld? Kunnen we die droom die zo onbereikbaar leek, alsnog waarmaken?

Duizenden coaches van allerlei allooi bieden ons de kans onszelf te ontwikkelen tot onze uiterste Zelf, met succes en rijkdom in het verschiet die zelfs voorbij onze stoutste dromen gaan. We moeten dingen anders doen, ons leven anders inrichten, alles laten wijzen naar één ding: onze Zelfontplooiing. Kasten vol zelfhulpboeken wachten op ons, bieden alle lessen die nodig zijn om ons bestaan dan toch eindelijk zinvol te maken. Daar hebben we tijd en geld voor, dus wat zouden we anders doen? Het kan, dus we doen het. Massaal zitten we te navelstaren en de stilte te zoeken. Terwijl de stilte in onszelf allang aanwezig is maar sinds tientallen jaren overstemd wordt door nutteloze info die ons brein vervuilt.

We staren naar tijdlijnen vol non-informatie op Facebook, we profileren onze ‘succesvolste zelf’ op LinkedIn, we Instagrammen onze successen, Twitteren onze mening de ether in en kijken meer dan  goed voor ons is naar de oh zo mooi voorgestelde wereld door onze telefoon. Ons brein slibt dicht door de onzinnige informatie, verstopt in goed verborgen (of juist niet) betaalde berichten van bedrijven en instellingen. We denken dat we die informatie niet opslaan, maar ergens in onze inwendige bits en bytes blijft de spam wel hangen. Onze processor draait overuren, we verspillen veel energie aan het boven water houden van ons systeem om te kunnen focussen.

Mensen, en dus Nederlanders, hebben een zinvolle invulling van de dagen van het leven nodig om met voldoening te kunnen leven. Maar wanneer is het tegenwoordig nog genoeg? ‘Verleg je grenzen, kom uit je comfort zone!’ Ja, graag. Maar wanneer is die zone dan groot genoeg? Wanneer mogen we ons er bij neerleggen dat het volstaat? Wanneer is onze Zelf voldaan en doorontwikkeld? Volgens de inspirators van de 21ste eeuw moeten we gewoon doorgaan, blijven leren en ontwikkelen totdat de zes planken zich om ons heen sluiten. We boeken intussen een verblijf van twee weken naar een meditatieparadijs waar we op een berg ons brein proberen leeg te maken. Om daarna in volle vaart weer in de TGV van het moderne Nederlandse leven te stappen. En dat begint met een fotoverslag van de waanzinnig mooie en zo louterende ervaring op Facebook.

Burnout en moe zijn we. Depressief en suïcidaal. Hoe dat kan? 

Reacties

Een paar jaar geleden zag ik een documentaire over een leraar in Japan*. De man had een stralende reputatie, was een zeer geliefd meester. En waarom? Omdat hij lesgaf met hart en ziel, met open ogen, open oren en een open hart. En vooral: omdat hij de leerlingen zijn vertrouwen gaf. Het vertrouwen dat ze alles zouden kunnen leren, als ze dat wilden. En dat de kracht nu juist in het vertrouwen lag, en in de band tussen de klasgenoten. De leerlingen leken zich te verheugen op elke dag dat ze weer naar school mochten gaan. Ze voelden zich gezien, gehoord en geliefd. Er was een grote vertrouwensband niet alleen tussen leerkracht en leerlingen maar ook tussen de leerlingen onderling. 

Een paar jaar geleden ontdekte ik ook het één en ander over het Finse onderwijssysteem. Inmiddels hebben veel media hier verslag over gedaan, mogelijk heeft u er zelf ook al iets over gehoord. Wat mij frappeerde in het hele systeem is dat het allemaal draait om (alweer) vertrouwen.  Er is geen onderwijsinspectie, men vertrouwt erop dat de docenten er alles aan doen om de leerlingen op de meest doeltreffende, juiste wijze te begeleiden. Docenten zijn universitair geschoold, en hebben aanzien. Dat betekent dat ouders erop kunnen vertrouwen dat deze mensen hun kinderen op de best mogelijke manier onderwijzen.

Zo langzamerhand kom ik er achter dat VERTROUWEN het sleutelwoord is. Wanneer mensen het vertrouwen krijgen, zelfvertrouwen maar ook het vertrouwen van een ander, dan gaan de prestaties de betere kant op. In het onderwijs met name, omdat hier met jonge mensen gewerkt wordt die volop in ontwikkeling zijn. En juist zij hebben vertrouwen nodig: ze moeten allereerst de onderwijzers kunnen vertrouwen - en op de kennis van de onderwijzers. Daarnaast moet er vertrouwen in de (jonge) leerlingen zijn. Het vertrouwen dat ze daadwerkelijk de wil hebben en in staat zijn te leren, veel te leren van wat ze nodig hebben om een zinvol leven te leiden. Wat dat zinvolle leven dan inhoudt, zullen ze gaandeweg gaan ontdekken wanneer ze met vertrouwen en in vertrouwen, op eigen wijze hun levenslessen mogen leren.

Een onderwijssysteem dat gebaseerd is op vertrouwen kent geen inspecties, geen onnodige (stressvolle) audits, geen afrekensysteem. Een vertrouwenrijk systeem stoelt op kwaliteit van leerkrachten, op normen en waarden en op een positieve visie ten aanzien van de mogelijkheden die elk mens heeft om zich te ontwikkelen - op welk niveau dan ook. 

In Nederland heerst helaas nog teveel de Calvinistische mentaliteit. We moeten bloed, zweet en tranen zien voordat we geloven dat iets goed is. Docenten en directies zijn door de angst voor de controlewaanzin en rendementsdruk tot het uiterste gedreven en hebben tot overmaat van ramp het vertrouwen verloren in het leeuwendeel van de aanstormende jeugd die door prestatiedruk ook niet meer weet waar ze het moet zoeken. Het tij moet keren, en snel ook. De toekomst waarin Artificial Intelligence ons als mensen overbodig dreigt te maken, schreeuwt om vertrouwen. Mensen zullen een berg vertrouwen nodig hebben in zichzelf en het leven, om een weg te vinden in een wereld waarin de baangaranties niet langer bestaan. Onze kinderen kunnen namelijk niet allemaal ICT-er worden. Een flexibele, creatieve manier van denken en leven is wat de toekomstige generaties nodig zullen hebben. En wanneer is een mens het meest flexibel en creatief? Juist. Wanneer hij bulkt van het vertrouwen!

 

* De Japanse Levensles - de klas van Mr. Toshiro Kanamori (Youtube)

 

Reacties

“Mijn vader heeft al Engels gestudeerd maar die doet nu iets heel anders, die is webdesigner..”, zo onderbouwde de 18-jarige studente haar besluit om na afloop van de middelbare school toch niet te kiezen voor een WO studie Engelse Taal- en Letterkunde. “Dus, als ik het goed begrijp, vind jij dat jouw vader in zijn studiekeuze gefaald heeft. Want nu doet hij iets heel anders dan waarvoor hij gestudeerd heeft?” “Ja, eigenlijk wel.” Daarom heeft zij gekozen voor een meer gerichte beroepskeuze: Vertaler. Nog steeds vindt ze Engels het leukst, Spaans niet zo, het vertalen niet per sé. Maar om nou een studie te kiezen waarin je je uitsluitend richt op één taal, zoals haar vader gedaan heeft... De beroepsontwikkeling van haar vader toont in haar ogen aan dat dit geen goede gang van zaken zou opleveren: dan blijf je niet bij je eerste keuze. En heb je dus eigenlijk gefaald.

Een voorbeeld uit mijn praktijk als studentendecaan: eerstejaars studenten die halverwege het studiejaar niet helemaal zeker meer zijn van hun studiekeuze. Om allerlei redenen, overigens. Maar dat de ontwikkeling van het beroepsleven van de ouders op deze manier de studiekeuze kan beïnvloeden, dat had ik zelf nog niet bedacht. Op open dagen vraag ik ouders vaak of ze nu nog werken in het beroep waarvoor ze ooit gestudeerd hadden. Elke keer weer wordt dan bevestigd dat het merendeel van de ouders na het afstuderen iets heel anders is gaan doen. Dat het beroepsleven zich door de jaren heen in andere richtingen ontwikkeld heeft. Tenzij ze arts of verpleger zijn, die zijn in de wieg gelegd om te doen wat ze doen en blijven dat doen. Waar ik mij nog niet zo van bewust was is het aspect dat de kinderen het veranderen van beroep dus blijkbaar zien als een manier van falen: de eerste keuze heeft duidelijk niet gewerkt. En dat was toch wel de bedoeling?

De ouders hebben hun beroepskeuze veranderd door de jaren heen. Dat bevestigt voor de jonge kiezers dat de studiekeuze die aan de eerste beroepskeuze vooraf ging dus niet goed was. De beroepskeuze wordt immers aan onze 14- en 15-jarigen voorgesteld als iets definitiefs: als je kiest voor een opleiding, kies je definitief ook voor dat beroep. De werkelijkheid is echter weerbarstig: de koers van het leven, de ontwikkelingen in de economie, de persoonlijke groei – allemaal factoren die er toe kunnen leiden dat de eerste beroepskeuze gaandeweg herzien wordt. En dan kan een Taal- en Letterkundige twintig jaar later zomaar veranderd zijn in een webdesigner. Een ontwikkeling die dus inderdaad vrij ‘normaal’ te noemen is.

Daarmee is de studiekeuze en de twijfel over deze eerste keuze onmiddellijk te relativeren: je kunt nu een keuze maken, maar dat betekent niet dat je voor de rest van je leven in dat métier actief zult blijven. Gaandeweg stuur je bij, om allerlei redenen waarvan ‘ervaring’ geen onbelangrijke is. Dat is een normaal gegeven, dat is geen falen. Dat is ontwikkeling. Met deze insteek vermindert de druk van de eerste studiekeuze ook drastisch: je eerste studie is een beginpunt, en geen eindpunt. Het einde van het loopbaankeuzeproces is na ja afstuderen nog lang niet in zicht!

Eigenlijk is de studiekeuze of beroepskeuze die op de middelbare schoolleeftijd gemaakt wordt beter te zien als de eerste stap in een ‘loopbaankeuzeproces’, dat zich vanaf dan nog tientallen jaren zal blijven ontwikkelen. Steeds weer volgen er nieuwe stappen, nieuwe keuzes en komen er nieuwe opleidingen en trainingen op het levenspad. Pas na vele, vele jaren kan iemand dan hopelijk zeggen dat hij of zij zich steeds meer ontwikkeld heeft in een richting die echt goed past. Om dat al van iemand te verwachten die pas 16 of 17 jaar is, dat is wel heel erg veel.

“Heb jij jouw vader al eens gevraagd hoe het kan dat hij nu webdesigner is geworden?” “Nee, eigenlijk niet.” “Begin daar eens mee. En vraag dan ook je ooms en tantes maar eens wat ze doen en wat ze gestudeerd hadden, ooit.” De studente zucht. “Dit lucht wel op zeg. Ik ga hier eens goed over nadenken, mevrouw.” De Vertaalacademie lijkt plotseling toch niet zo’n slechte keuze, geeft ze aan. Misschien kan ze van daaruit ook nog andere dingen gaan doen, straks..  Waarom ook niet. Het leven is één groot groeiproces, met bochten en kronkels die ‘ontwikkeling’ heten. Ze is pas 18 jaar. Wie weet..

Reacties

„De liefde is een kwestie van vertrouwen in de ander, het gezicht van de liefde dient altijd bedekt te worden door het laken van het mysterie.” Paolo Coelho refereert in zijn boek ‚De Spion’ naar de Griekse mythe van Psyche. We moeten niet altijd op zoek zijn naar de geschiedenis van de ander, naar de redenen van hun liefde voor ons. We mogen vertrouwen op de aanwezigheid van de liefde. Het mysterie dient te blijven bestaan, zodat ook de liefde kan blijven bestaan. ‚Als we ons niet bang laten maken, zullen we steeds in een paleis wakker worden omdat de magie verdwijnt zo gauw we de liefde proberen te ontraadselen en te begrijpen.’ Zoals Psyche de verleiding niet kon weerstaan om het gezicht van de man die haar werkelijk en onvoorwaardelijk liefhad, te zien - waarop de man (die beeldschoon bleek te zijn) onmiddellijk uit haar leven verdween. Voor eens en voor altijd. En hoe Psyche de liefde ook zocht in anderen, ze zou haar niet meer kunnen vinden.

Om de Ware Liefde te kunnen beleven, mogen we dus niet aan haar bestaan twijfelen. Het is van levensbelang voor de Liefde dat we geloven dat ze tussen twee mensen bestaat, zondermeer.

In een menselijk, niet-mythisch leven verloopt de volgorde helaas vaak andersom: wat werd aangezien voor liefde, blijkt geen Ware Liefde te zijn maar een leugen. Een goed doordacht toneelspel dat weliswaar leek op de liefde, er alle kenmerken van had, maar geen werkelijke liefde was. Als iemand een dergelijke ervaring eenmaal gehad heeft, is het moeilijk om het vertrouwen te houden in het bestaan van de Ware Liefde. De eerdere ervaring werd al die tijd voor Waar aangenomen, en alle signalen die erop wezen dat het niet Waar was, werden omgedacht en rechtgepraat zodat ze wel Waar moesten zijn. Hoe hard dan de dag en het moment waarop het laken weggetrokken werd en bleek dat de Liefde een leugen was. Onwaar.

Daarna begint dan de lange weg naar het hervinden van het vertrouwen in het bestaan van Ware Liefde. Volharding, doorzettingsvermogen, de bereidheid het hart vele malen te (laten) breken totdat de dag aanbreekt dat de zoektocht gestaakt kan worden. Omdat uiteindelijk de Ware Liefde ook in onszelf schuilt. Kunnen we van onszelf houden, met vertrouwen in het leven staan, dan is de kans aannemelijker dat ook de Ware Liefde zich kan aandienen. Maar dan, wanneer de magie van de Ware Liefde zich genesteld heeft tussen twee mensen, is het dus de kunst om het laken het gezicht van de Liefde te laten bedekken, en te vertrouwen op de schoonheid die onder het laken verborgen gaat zonder haar ooit te hebben gezien.

Misschien draagt de bruid daarom een sluier, op weg naar het altaar waar ze haar Ware Liefde gaat betuigen voor de man van haar leven? En wordt de sluier opgelicht voordat de man zijn definitieve Ja-woord heeft gegeven, zodat hij zich nog zou kunnen bedenken en verdwijnen zoals de Liefde in Psyche’s mythe?

Ik wens u veel Liefde. En wel de Ware!

Reacties
..en meer!

Mens&Taal

Mens-en-taal

Sittard
E-mailadres: menstaal@gmail.com
Mens: coaching, begeleiding & Taal: tekst, voordracht, opinie