100ProcentLizette
Ik ben Lizette Colaris - aangenaam!
Abonneren

Altijd 100Procent op de hoogte blijven? Abonneer je hier!

Passievrucht

In 2016 publiceerde Lizette Colaris haar eerste dichtbundel met het thema 'Passie'. Een kleurrijke collectie warme en meertalige fragmenten van passie!

MO

In 2016 debuteerde Lizette met een korte thriller: MO. Geschreven in het Sittards, in dezelfde uitgave staat ook de Nederlandstalige versie.

Meer informatie: www.zittesjethriller.nl

De meester moet nu even typen

De kwaliteit van het Nederlandse onderwijs staat ter discussie. Van basisschool tot hogeschool, opleidingen in Nederland bieden volgens de berichten niet voldoende kwaliteit. Dus wat is het antwoord van de regering? De inspectie erop afsturen en vervolgens maatregelen bedenken. Maatregelen die voor het basisonderwijs sinds enkele jaren maar één ding betekenen: alles, maar dan ook alles over iedere leerling moet vastgelegd worden in gecomputeriseerde bestanden.

Dus zitten leerkrachten van basisscholen uren aan hun computer. Ze moeten daarin werkelijk alles opslaan wat met iedere leerling gebeurt. Welke vorderingen er zijn, of juist niet. Welke problemen zich voordoen, met name wat de leerstof en de vaardigheden betreft. En de problemen van de leerlingen zijn talrijk, dus hebben de leerkrachten diverse scholingen gehad om deze problemen allemaal te kunnen herkennen en te labellen. Zodat het in het computersysteem herkenbaar weggezet kan worden. En er dan op diverse niveaus gewerkt kan worden: heel goede leerlingen, goede leerlingen, en minder goede leerlingen. De voorbereiding van een rekenlesje op drie niveaus vergt uiteraard ook wel wat meer tijd van de leerkracht van tegenwoordig dan het deed van de leerkrachten uit mijn tijd, de tachtiger jaren, die rechttoe rechtaan rekenles mochten geven.

Basisscholen zijn daarom blij met stagiaires. Stagiaires moeten zich bekwamen in het lesgeven, dus dat biedt de groepsleerkracht de kans om in de tijd dat de stagiaire de les verzorgt, weer achter de computer te gaan zitten en verder te gaan met het invullen van formulieren. Na schooltijd gaat dat door, en ’s avonds thuis na het avondeten ook. Vaak genoeg ook in het weekend, want je kunt blijkbaar nooit genoeg over een leerling vertellen. En met een groepsgrootte van 30 tot 35 leerlingen, heb je dan een behoorlijke portie informatie te verwerken.

Leerkracht in het basisonderwijs is op dit moment niet het meest gewenste beroep van Nederland. Jongeren kiezen massaal NIET voor de Pabo-opleiding. Enkele enthousiastelingen kiezen er bewust wél voor, maar velen van hen haken na één of twee jaar ook weer gedesillusioneerd af. Vraag hen maar waarom ze ermee stoppen. Is het omdat kinderen zo lastig zijn? Omdat ze niet willen, niet luisteren, niet aardig zijn, niet enthousiast zijn? Nee. Met de leerlingen is niks mis. Het onderwijssysteem daarentegen, daar is van alles mis mee. Het gaat namelijk helemaal niet meer over lesgeven. Het gaat alleen nog maar over informatie. En was het nou nog een goed betaald beroep, dan zou dat misschien nog enige motivatie kunnen opleveren. Maar helaas: in andere beroepen kunnen jongeren met veel minder moeite al gauw meer geld verdienen. Maar leerkrachten hebben  mooi wel altijd vrij met de schoolvakanties, wordt er dan gezegd. Nou, dat is dan ook wel nodig. En uit ervaring weet ik dat er dan stiekem thuis nog doorgewerkt wordt, omdat het systeem anders de informatie niet op tijd verwerkt. Maar goed.

Toen ik op de lagere school zat, had ik een leerkracht die naschools met ons sportte. Hij leerde ons handballen, basketballen en voetballen. Gewoon, omdat hij het leuk en ook nodig vond. Wij vonden het heerlijk. Meester John was altijd in voor een geintje, goedlachs en ontzettend sportief. En hij had een hart voor ons, we konden met alles bij hem terecht. Hij was bijna elke dag wel tot half zes ’s avonds op school. Maar niet om formulieren in te vullen en data te verwerken. Hij gaf zijn leerlingen iets mee dat computers nooit zullen kunnen geven: hartelijkheid. En daar ontbreekt het in onderwijsland ook op vandaag niet aan: er zijn nog steeds leerkrachten die met hun hart willen werken. Maar die zijn op school tot half zes ’s avonds vanwege het computerwerk.

Hartelijkheid, werken met je hart en niet met je hoofd. Dat is de reden waarom je kiest voor een beroep waarin je mede verantwoordelijk bent voor het welzijn van kinderen en jong volwassenen. En als je het mij vraagt kunnen veel van de tot in den treuren omschreven problemen van kinderen met dezelfde hartelijkheid opgelost worden. Als de leerkrachten daar weer tijd voor zouden mogen hebben, in plaats van zoveel tijd te verspillen aan verslagen en formulieren die niemand ooit meer zal lezen, dan lijkt het mij niet meer dan logisch dat de zo belangrijke kwaliteitscijfers binnen de kortste keren omhoog zouden schieten.

Aan het einde van het schooljaar worden er altijd klassenfoto’s gemaakt. Ik zou het toch heel mooi vinden als mijn dochter over twintig jaar de foto uit de la kan halen, kan kijken naar de stralende gezichten van leerlingen én meester, die zo hartelijk begaan was met zijn leerlingen. Maar ik vrees dat hij, als het zo doorgaat,  zal lachen als een spreekwoordelijke boer met kiespijn. Daar mag de regering dan heel trots op zijn. 

Reacties

Log in of maak een profiel aan op deze site
Als je inlogt of een profiel aanmaakt op deze site kun je sneller reageren en worden je reacties automatisch geupdate met je nieuwe gegevens als je die aanpast. log nu in/schrijf je nu in 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
..en meer!

Mens&Taal

Mens-en-taal

Sittard
E-mailadres: menstaal@gmail.com
Mens: coaching, begeleiding & Taal: tekst, voordracht, opinie