100ProcentLizette
Ik ben Lizette Colaris - aangenaam!
Abonneren

Altijd 100Procent op de hoogte blijven? Abonneer je hier!

Passievrucht

In 2016 publiceerde Lizette Colaris haar eerste dichtbundel met het thema 'Passie'. Een kleurrijke collectie warme en meertalige fragmenten van passie!

MO

In 2016 debuteerde Lizette met een korte thriller: MO. Geschreven in het Sittards, in dezelfde uitgave staat ook de Nederlandstalige versie.

Meer informatie: www.zittesjethriller.nl

Armoedige dromen

Er is een programma op televisie waarin een miljonair zich incognito onder de ‘normale’ mensen begeeft. We zien helden van de maatschappij, vrijwilligers, mensen die zich inzetten voor de verbetering van hun leefomgeving, van de minimaatschappij, van kinderen en bejaarden. Terwijl ze zelf vaak ook elke avond niet meer dan het spreekwoordelijke droog brood op tafel kunnen zetten. De miljonairs verbazen zich elke keer weer over deze keerzijde van de maatschappij. Deze wereld kennen zij niet, en het is schokkend. Meer dan schokkend, te moeten zien met welke beperkte middelen mensen toch in staat zijn elkaar te helpen. En het schuldgevoel wordt aan het einde van iedere uitzending afgekocht door een min of meer royale donatie. Min of meer, want de verhouding waarin deze donatie staat ten opzichte van hun vergaarde rijkdom is waarschijnlijk, procentueel gezien, nietig.

In hoeverre zijn we zelf een deel van het probleem, vraag ik me wel eens af. Problemen genoeg in deze wereld, op grote en op minder grote schaal. Mijn problemen zijn die van een ander niet, en niemand hoeft zich verantwoordelijk te voelen voor het probleem van de ander. Althans, zo is de heersende opinie in de maatschappij van tegenwoordig. Vroeger (ja, daar denk ik wel eens aan) was de armoede van de buurvrouw, wiens echtgenoot vroegtijdig overleden was en die zeven mondjes te voeden had, ook de armoede van de straat. Buren hielpen haar en haar kinderen waar mogelijk. Daar hoefde ze niet om te vragen, dat was de meest normale zaak van de wereld. Toegegeven, daar speelde de kerk toch ook een rol in. Meneer Pastoor waakte over zijn schapen en stuurde de kudde aan waar nodig. Daar hoeft niet iedereen blij van te worden, maar zo was het wel.

Kennen wij nog armoede in Nederland, onze welvarende deelstaat van Europa? Wis en drie. De voedselbanken delen dagelijks de meest noodzakelijke levensmiddelen uit aan mensen die het hard nodig hebben. Deze mensen hebben daar bewijzen voor, in de vorm van schulden en aflossingsregelingen. Hoe ze in die situatie terecht gekomen zijn, kan erg verschillen. De persoonlijke misère is vaak niet eens zo zeer hun persoonlijke schuld. Maar ze bestaat, en op één of andere manier moeten deze mensen zien te overleven. Ze hebben meestal geen zeven monden te voeden, gemiddeld zijn dat er ‘slechts’ twee.

Opvallend is wel dat ik regelmatig direct geconfronteerd word met de mening van mensen die het beter voor elkaar hebben. Zij menen dat de armoedige mensen onder ons het gewoon helemaal zelf schuld zijn. Eigen schuld, dikke bult. Wat de welgestelden vergaard hebben beschouwen zij als hun unieke bezit. En het is niet de bedoeling dit te delen. Ook als ze de macht hebben om iets te veranderen aan de situatie van de medemens, ze zijn er zeer terughoudend in. Zeker als ze daar zelf een bepaald risico voor zouden moeten nemen. De zogenaamde hand in het vuur steken om de medemens op weg te helpen, dat is tegenwoordig echt niet de bedoeling. Ik hoor u denken, nounou.. maar zo zijn we niet allemaal. Nee, dat klopt. Zo zijn we niet allemaal. Maar hoe bewust zijn we er mee bezig, als de ‘rat race’ de dagen, weken en maanden van het jaar aan ons doet voorbijgaan?

Eenmaal in een situatie van armoede terecht gekomen, is de weg die daar weer uit leidt een erg lange. Tegenslagen worden steeds minder zwaar te verdragen, gewoonweg omdat het er veel zijn. De blik naar voren, het hoofd omhoog, en steeds blijven doorademen. De hoop dat een TV-programma met incognito miljonairs ook bij de verborgen armoedigen ooit op de stoep zal staan, is ijdel. Maar dromen kost gelukkig geen geld, en wie niet meer in zijn dromen gelooft, gelooft ook niet in het leven. Dus droom, maar vooral: leef! Nu, en niet later. Want later is, hoe dan ook, te laat.

  

Log in of schrijf je in om commentaar te geven
Door in te loggen (eerst inschrijven) kun je reageren op deze content.  log nu in/schrijf je nu in 
..en meer!

Mens&Taal

Mens-en-taal

Sittard
E-mailadres: menstaal@gmail.com
Mens: coaching, begeleiding & Taal: tekst, voordracht, opinie