100ProcentLizette
Ik ben Lizette Colaris - aangenaam!
Abonneren

Altijd 100Procent op de hoogte blijven? Abonneer je hier!

Passievrucht

In 2016 publiceerde Lizette Colaris haar eerste dichtbundel met het thema 'Passie'. Een kleurrijke collectie warme en meertalige fragmenten van passie!

MO

In 2016 debuteerde Lizette met een korte thriller: MO. Geschreven in het Sittards, in dezelfde uitgave staat ook de Nederlandstalige versie.

Meer informatie: www.zittesjethriller.nl

De Apenrots

Weer even terug naar de apen. U bent ze al tegengekomen in mijn columns̽, en hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik er over kan vertellen. Apen trouwen dus niet, en ze zouden koffie moeten drinken. Maar dat doen ze niet. De apenmaatschappij is nou eenmaal zoals zij is. De evolutie van de apen is in zekere zin stil blijven staan waar die van de mens is doorgegaan – of doorgeslagen, daar ben ik nog niet uit.

Apinnen, bijvoorbeeld, hebben al eeuwen dezelfde taak. Ze verzamelen vruchten en bladeren, bouwen nesten en baren jonge aapjes. Ze zijn in zekere zin gedienstig aan de apenmannen. Meerdere, dat hadden we al geconstateerd. Niet trouw, wel vruchtbaar. Dat is zo’n beetje de regel in apenland. De vrouwelijke mens was van huis uit ook bedoeld zo te zijn, denk ik. Een beetje op het huis passen (nest bouwen), boodschappen doen (vruchten verzamelen), jonge mensjes baren (bevallen – maar of dat bevalt?). Maar dan hadden bepaalde mensenmannen wel bedacht dat de mensenvrouw altijd en alleen trouw zou zijn aan die ene uitverkoren mensenman.

Om trouw te kunnen blijven zou de mensenvrouw niet teveel de deur uit moeten gaan. Ter voorkoming van, laat ik zeggen, afleidingsmanoeuvres van andere mannen. Of ter voorkoming van het aanwakkeren van de vlam die nagenoeg gedoofd zou kunnen zijn na (bijvoorbeeld) 20 jaar trouw aan de Uitverkorene. Maar: de mensenmaatschappij is verder geëvolueerd dan die van de apen, en het meest belangrijke verschil is dat de mensenvrouw niet langer kan volstaan met het zoeken naar vruchtjes. De mensenvrouw dient in de moderne mensenmaatschappij ook te gaan voor de grote jachttrofeeën. Er moet vlees op tafel komen, grote lompe stukken weldadig vlees. Dus moet ook de mensenvrouw gaan jagen.

De mensenvrouw is door de emancipatie geïntroduceerd in de hogere opleidingen en daarop voortbordurend in wat vroeger nog het unieke jachtterrein voor mensenmannen was. De reeds aanwezige mannen zagen het enerzijds met vreugde gebeuren. Er was niks op tegen om wat fleurig vrouwelijk schoon binnen de kantoormuren te zien stralen. Gezellig, iemand die af en toe vraagt of je ook een kopje koffie lust en dat met een charmant vrouwelijk gebaar op je bureau neervleit. Anderzijds bleek dat de mensenvrouwen de plekjes van de mensenmannen daar boven op die apenrots als trofee beschouwden en onverbiddelijk begonnen aan de jacht naar de top. Het imperium van de mensenman wankelde. En hoe.

En dat was voor de mensenmannen toch wel een beetje moeilijk. Want hun ‘eigen’ mensenvrouwen waren eveneens enthousiast geworden over de trofeeënjacht en hadden de eerste plekjes op weg naar de top van de apenrots al gezet voordat de mensenman drie keer met de ogen had kunnen knipperen. En het eerstvolgende dat zij voorstelde was dat hij dan een dag minder op de rots zou blijven zitten en in plaats daarvan voor het nest en de jongen zou zorgen, zodat zij ongestoord haar jacht kon voortzetten op diezelfde rots. Oei. Dat was minder. (Niet voor alle mensenmannen, hoor, ik ken voorbeelden van mensenmannen die bijna opgelucht waren dat ze een paar dagen van die rots afmochten. Dat komt een volgende keer aan bod. Beloofd.)

Nu vraag ik me af waarom de apenmaatschappij niet verder geëvolueerd is. Waarom hebben apen geen auto’s, huizen en hypotheken? Ja, wij stammen naar mijn mening wel af van de apen. Maar er is een deel van de apenpopulatie gewoon ‘aap’ gebleven. Waarom? Misschien wel om ons te laten zien hoe het ook had kunnen zijn, als we niet zo nodig verder hadden willen evolueren.

Zorgeloos zwieren de apenmannen van liaan naar liaan. Ze plukken terloops een banaan uit de boom en gaan er eens goed voor zitten. Heerlijk, genieten, zo’n banaan. Er eens echt de tijd voor nemen. In de verte horen ze de geluiden van spelende jonge aapjes, af en toe een korte kreet van de apenvrouwen die de jonge aapjes gebieden binnen het afgebakende territorium te blijven. De apenvrouwen kijken uit over het dal, de jonge aapjes spelen vlakbij tikkertje. De vrouwen hebben de besjes al geplukt, en de bananenbladeren gevuld met de mango’s. Ze kijken uit over hun wereld, de apenmannen en de apenvrouwen, en hebben maar één gedachte: het is goed, vandaag en altijd. Simpel, eigenlijk.  

 

 ̽Eerdere columns over apen: ‘Waarom apen nooit trouwen’, ‘Apen zouden koffie moeten drinken’.

Log in of schrijf je in om commentaar te geven
Door in te loggen (eerst inschrijven) kun je reageren op deze content.  log nu in/schrijf je nu in 
..en meer!

Mens&Taal

Mens-en-taal

Sittard
E-mailadres: menstaal@gmail.com
Mens: coaching, begeleiding & Taal: tekst, voordracht, opinie