100ProcentLizette
Ik ben Lizette Colaris - aangenaam!
Abonneren

Altijd 100Procent op de hoogte blijven? Abonneer je hier!

Passievrucht

In 2016 publiceerde Lizette Colaris haar eerste dichtbundel met het thema 'Passie'. Een kleurrijke collectie warme en meertalige fragmenten van passie!

MO

In 2016 debuteerde Lizette met een korte thriller: MO. Geschreven in het Sittards, in dezelfde uitgave staat ook de Nederlandstalige versie.

Meer informatie: www.zittesjethriller.nl

De APK voor jonge liefdes

Het principe is zo oud als Methusalem, en hoe teleurgesteld ben ik in mezelf als ik mij erop betrap dat dit principe onherroepelijk de kop opsteekt als ik ermee geconfronteerd word.

Het was een zonnige dag en we trokken er met een stel  mensen op uit om de wereld te verkennen. Mijn dochter ging mee, altijd nieuwsgierig als zij is. Om de wereld te kunnen zien vertrokken we met auto’s, de zon tegemoet. Onder de reisgenoten bevond zich een aardige, aantrekkelijke jongeman die de avond ervoor de aandacht van mijn (nog veel te jonge) dochtertje had getrokken met zijn gitaarspel. Ze was geboeid, gebiologeerd eerder. Van een afstand had ik het allemaal gade geslagen en ik was gefascineerd. In mijn ogen was mijn dochter nog een kuikentje met donsveertjes, maar zij gedroeg zich plots als een jonge hen met praalverendek. Diep in mij begon er iets te rommelen. Een gevoel dat ik maar zelden ervaar, en dat nog het meest weg heeft van paniek. Mijn moederlijke instinct begon de alarmbellen in stelling te brengen, aangevuld met sirenes en zwaailampen. De rode knop ter activering lag glanzend te wachten op het moment dat ik erop zou drukken en de romance voortijdig zou beëindigen. Die avond was dat moment nog niet gearriveerd.

Nu gingen we op pad met auto’s, de zon tegemoet zoals gezegd. De verdeling van het aantal mensen over de auto’s werd gemaakt, en mijn dochter had binnen enkele ogenblikken geregeld dat zij bij de gitaarjongen in de auto terecht kwam. Geen probleem, dat zou ik ook willen als ik haar was. Zo gingen we op weg. De gitaarknul reed achter mijn auto aan, onwetend van mijn rommelende binnenkant. In de achteruitkijkspiegel zag ik mijn dochter naast hem zitten. Haar helblonde krullen glommen in de zon, haar zonnebril maakte dat ze er nog minstens vijf jaar ouder uitzag. En ik zag hoe ze geanimeerd in gesprek waren. Eerlijk gezegd zag het eruit alsof er een verliefd stel in de auto zat, dat elkaar veel te vertellen had. En weer zag ik achter mijn oogleden die glanzende rode knop klaarliggen. Terwijl ik de andere auto’s van het gezelschap vóór mij volgde, mijmerde ik over mijn dochter en haar toekomstige vriendjes.

En dat was het moment waarop ik mijzelf erop betrapte. Het aloude principe stak onverbiddelijk de kop op. Mij confronterend met alles waarvan ik dacht dat ik mijzelf er van los gemaakt had. Het WHA-principe. Een keurmerk waaraan jongens die liefde willen delen moeten voldoen. Althans, zo wordt het sinds eeuwen toegepast. De gulden regel voor een succesvolle relatie en een langdurend huwelijk: WHA. Werk, Huis, Auto. Voldoet de jongeling aan deze voorwaarden? Heeft hij Werk, met een verdienstelijk salaris? Heeft hij een Huis, opgeruimd, en met een gecultiveerd gazon? Heeft hij een Auto? Van de zaak? Drie vinkjes voor akkoord, minder is niet voldoende.

Schokkend. Ik, de vrouw die zich losgemaakt heeft, die zelf verantwoordelijk is voor de invulling van haar leven en dat als voorbeeld voor haar dochter wil stellen. Ik, die materie afgezworen heeft en er van overtuigd is dat minder, meer is. Kwaliteit, geen kwantiteit. Ik, die niet op zoek is naar een partner die zo nodig aan de WHA-regels voldoet. Ik voel jegens mijn dochter wat mijn ouders jegens mij voelen: ze heeft bescherming nodig. Een nest dat bekleed is met fluwelen veren en donzige kussens, met een uitpuilende voorraadkast en een zorgeloze bankrekening. Een mooie auto om in rondgeparadeerd te worden, en elke week luxe kado’s ter verwenning. Minder is niet genoeg voor mijn dochter. Gruwelijk.

Blijkbaar bestaat er dus een soort APK voor jongens. Ik ben benieuwd welk principe er de kop gaat opsteken als mijn zoon zover is dat hij zijn oog laat vallen op een jonge hen. Waarschijnlijk zal dan de rode knop om geheel andere redenen in stelling gebracht worden. Want hoe vooruitstrevend ik ook ben, ik vermoed op basis van de zo plotseling opgedoken WHA, dat het dan om zoiets als deugd en degelijkheid zal gaan. Ik ben er nu al kapot van.

Log in of schrijf je in om commentaar te geven
Door in te loggen (eerst inschrijven) kun je reageren op deze content.  log nu in/schrijf je nu in 
..en meer!

Mens&Taal

Mens-en-taal

Sittard
E-mailadres: menstaal@gmail.com
Mens: coaching, begeleiding & Taal: tekst, voordracht, opinie