100ProcentLizette
Ik ben Lizette Colaris - aangenaam!
Abonneren

Altijd 100Procent op de hoogte blijven? Abonneer je hier!

Passievrucht

In 2016 publiceerde Lizette Colaris haar eerste dichtbundel met het thema 'Passie'. Een kleurrijke collectie warme en meertalige fragmenten van passie!

MO

In 2016 debuteerde Lizette met een korte thriller: MO. Geschreven in het Sittards, in dezelfde uitgave staat ook de Nederlandstalige versie.

Meer informatie: www.zittesjethriller.nl

Back to Now!

Het is 2014. Ik kan slecht wennen aan dat getal, het lijkt nog zo futuristisch. Iets uit jaren 80-films, die destijds waanzinnig populair waren omdat het zo uitzinnig fantastisch was wat er werd voorgesteld. Tijdreizen was geen enkel probleem, mensen hadden weinig zorgen want alles ging zo’n beetje vanzelf. En nu leven we dan in die eens zo fantastische tijd.

Fantastisch? We hebben een wereld gemaakt met zijn allen, waar we niet per definitie gelukkig van hoeven te worden. Sterker nog: het kost veel mensen moeite gelukkig te kunnen zijn in deze wereld. Temidden van het geraas van auto’s en overvliegende vliegtuigen zoeken steeds meer mensen naar allerlei manieren om de druk te verlichten. Mensen komen uren te kort, dagen te kort in de steeds langere werkweek. De ontwikkelingen van internetverbindingen en mediamachines zorgen ervoor dat men altijd en overal bereikbaar is, ook voor wat betreft het werk. Het werk is nooit klaar. Vroeger was het dat wel, zodra de wijzers van de klok aangaven dat het klaar was, was het ook klaar. Maar tegenwoordig nemen we dat werk mee naar huis. De wijzers van de klok lopen daar verder, als we e-mails beantwoorden en nog even dat telefoontje plegen. Geheel in het voordeel van de manager die de personeelsbudgetten mag beheren. Deze kan aan het einde van het jaar aan de boven hem functionerende manager rapporteren dat zijn mensen er in de geslaagd zijn binnen de gestelde tijd alles af te handelen en zelfs nog meer te doen! Wat de bovenmanager niet ziet en niet weet, is dat de werknemers dit resultaat in hun eigen tijd, thuis hebben weten te behalen. Buiten betaalde uren. Terwijl de kindertjes liepen te zeuren om aandacht zat papa op zijn papadag rapporten te schrijven over het project. Dat was belangrijker, want dringend. Zoals alles van het werk dringend is en voorrang behoeft. Het wrange hiervan is dan weer, dat de bovenmanager na het bekijken van de mooie resultaten van de personeelsmanager de conclusie trekt dat het aantal werknemers dus niet hoeft te worden uitgebreid, want het gaat toch perfect zo, met dit team. Sterker nog, er zou zelfs op uren beknibbeld kunnen worden! Rendementsverhoging, heet dat. En ziedaar, er wordt weer een contract niet verlengd. Raar hoor, hoe dat werkt…

Sommige mensen worden zich er nu dan ook langzaam van bewust dat het gekkenwerk is. Dat het zinloos is om in die rattenmolen mee te blijven rennen. Het leven raast aan je voorbij. Je proeft niet meer wat zoet is of zout, je ziet niet meer wat groen is of rood, je hoort niet meer of er muziek is of stilte. Dan is het tijd om er eens uit te stappen. Men realiseert zich dat er vele jaren weggesmeten zijn, vergrabbeld aan het zoeken naar nootjes in het oerwoud van alledag. En gaat op zoek naar manieren om de molen tot stilstand te brengen. Of in elk geval een manier te vinden waarin de molen wel nog draait maar op een acceptabel tempo. Zonder werk, zonder inkomen, dat is onmogelijk. Tenslotte  wil men als deelnemer aan deze maatschappij toch ook een bijdrage leveren aan de kas die ervoor zorgt dat wegen begaanbaar blijven en zelfs treinen kunnen blijven rijden, zodat   de wereld bezocht kan worden.  Maar minder werk, minder inkomen, dat is zeker wel mogelijk. En als daarvoor in de plaats rust komt, en een grotere bewustwording van het leven, elke dag, dan is dat een kado dat zijn waarde uitbetaalt in genot en waardering voor alles wat er is. En komt er weer ruimte en aandacht voor de dingen die werkelijk belangrijk zijn en niet uit te drukken in geld: samenzijn en geluksbeleving. De molen draait door, maar er klinkt weer muziek en het leven smaakt zoeter dan ooit! Dat hadden ze in die gekke jaren 80-films niet kunnen bedenken…



Log in of schrijf je in om commentaar te geven
Door in te loggen (eerst inschrijven) kun je reageren op deze content.  log nu in/schrijf je nu in 
..en meer!

Mens&Taal

Mens-en-taal

Sittard
E-mailadres: menstaal@gmail.com
Mens: coaching, begeleiding & Taal: tekst, voordracht, opinie