100ProcentLizette
Ik ben Lizette Colaris - aangenaam!
Abonneren

Altijd 100Procent op de hoogte blijven? Abonneer je hier!

Passievrucht

In 2016 publiceerde Lizette Colaris haar eerste dichtbundel met het thema 'Passie'. Een kleurrijke collectie warme en meertalige fragmenten van passie!

MO

In 2016 debuteerde Lizette met een korte thriller: MO. Geschreven in het Sittards, in dezelfde uitgave staat ook de Nederlandstalige versie.

Meer informatie: www.zittesjethriller.nl

Verstandig studeren - en dan?

Afgelopen week las ik een artikel in het treinkrantje, dat mijn aandacht meteen trok. Het handelde over het maken van de juiste keuzes in het leven. Kiezen voor de juiste studie, met name. Het arbeidsmarktperspectief werd als standaard genomen, en er was onderzoek verricht naar welke studie de meeste kans op een baan zou opleveren in de huidige arbeidsmarkt. Mijn hart ging sneller slaan. Maar helaas niet van vreugde.

In mijn werk spreek ik dagelijks, week in week uit, studenten die twijfelen of hun keuze de juiste geweest is. Ze lopen tegen problemen op van uiteenlopende aard. Maar al te vaak ligt de oorzaak van hun problemen al besloten in het keuzeproces. De manier waarop gekozen wordt voor een bepaalde studie bepaalt uiteindelijk het succes van de gekozen studieroute. Een jonge student, op dat moment nog middelbare scholier, heeft het zwaar bij het maken van deze bepalende keuze.

Een scholier in de laatste fase van zijn middelbare schoolperiode krijgt van thuis, van school en vanuit de (scholen)maatschappij allerlei boodschappen te verwerken die moeten leiden tot een weloverwogen en succesvolle keuze. De scholier hoort alles aan. Hij of zij hoort ouders vertellen dat ze zelf beter andere keuzes hadden kunnen maken in hun jeugd, dat ze nog steeds spijt hebben dat ze hun hart niet achterna geleefd hebben. Maar tegelijkertijd raden dezelfde ouders hem of haar aan om een verstandige keuze te maken. Misschien niet wat het hart ingeeft, maar dat is dan gewoon even jammer. „Dan kun je dat toch als hobby aanhouden?” wordt er dan gezegd.. De logica is ver te zoeken (de ouders hebben zelf toch spijt van de keuze die zij op deze leeftijd hebben gemaakt?) en de eerste twijfel is bij de aanstaande student al gezaaid.

Vanuit school wordt er vanalles gedaan om de scholier te helpen met kiezen: er worden vaak beroepskeuzetesten afgenomen. Scholieren zien helaas op die kwetsbare leeftijd nog lang niet goed wat het invullen van zo’n vragenlijst betekent. Ze kunnen de vragen nog niet helemaal juist inschatten en er komen dan ook vaak resultaten uit die totaal niet herkenbaar zijn. Nabespreken wordt nauwelijks gedaan, en een persoonlijk diepergaand gesprek zit er door tijdsdruk al helemaal niet in. De testen worden al gauw afgedaan als flauwekul. De keuze wordt wederom afhankelijk gemaakt van andere informatiebronnen.

Er worden honderden Open Dagen georganiseerd, op alle niveaus van scholing doen instituten hun best te laten zien wat ze in huis hebben. Scholieren bezoeken deze Open Dagen, toch vooral omdat het hen min of meer verplicht gesteld wordt. Soms komen hun ouders mee, en het is opvallend dat de ouders dan vragen stellen en zich laten informeren terwijl de (nog puberale) scholier wezenloos om zich heen kijkt en niet wijs kan worden uit deze overvloed aan informatie. De belangrijkste vraag die gesteld kan worden, wordt zelden gesteld: waarom stoppen studenten met deze studie? Ik raad iedereen aan deze vraag te stellen, want je kunt nergens zoveel van leren dan van de fouten van anderen!

Uiteindelijk gekozen voor een opleiding, is de keuze meestal gemaakt omdat het ouders en scholier (hopelijk ook betrokken bij de keuze) verstandig leek, gezien de toekomst op de arbeidsmarkt. Kansloos! Tenzij de student een behoorlijke portie zelfdiscipline kan opbrengen en zich niet afvraagt of hij het ook leuk vindt wat hij moet doen. Ze bestaan! Helaas zie ik de studenten die na het maken van de keuze op basis van alle voorgelegde feiten, niet over een mate van zelfdiscipline lijken te beschikken die studeren zonder intrinsieke motivatie mogelijk maakt. Deze studenten komen tot de conclusie dat deze studie toch niet echt is wat ze willen, kunnen de energie niet meer vinden om iets te studeren dat ze oninteressant vinden en lopen dan ook hopeloos achter op de feiten. In de ergste gevallen worden ze depressief, en raken onder druk van de verwachtingen die aan hen gesteld worden, in psychische nood. Vaker dan u denkt!

Praat ik dan met hen verder over wat ze mogelijk wel interessant vinden, dan zie ik een stralend gezicht verschijnen en staan ze te popelen om meer te weten te komen over de manier waarop hun passie gecombineerd kan worden met een studie. Passie, noem ik dat. En die is onverbiddelijk nodig om te kunnen slagen in het leven. Zeg nou zelf, wie hebben nou het meeste bereikt? De ongemotiveerde doorstudeerders, of de mensen die hun eigen pad gevolgd hebben en dagelijks met een enorme drive hun passie met het dagelijkse leven integreren?

De voorspelling van een studiekeuze die aansluit op de arbeidsmarkt, ze is makkelijk te maken op basis van economische cijfers en statistieken. Maar de menselijke maat wordt daarbij volledig terzijde gelaten. Ik pleit ervoor dat de menselijke maat bepaalt of iemand kan slagen, succesvol kan zijn in dit leven, of niet. Als ze daar op school nou eens wat tijd aan zouden besteden. Laten we zeggen, vanaf de kleuterschool?



Log in of schrijf je in om commentaar te geven
Door in te loggen (eerst inschrijven) kun je reageren op deze content.  log nu in/schrijf je nu in 
..en meer!

Mens&Taal

Mens-en-taal

Sittard
E-mailadres: menstaal@gmail.com
Mens: coaching, begeleiding & Taal: tekst, voordracht, opinie