100ProcentLizette
Ik ben Lizette Colaris - aangenaam!
Abonneren

Altijd 100Procent op de hoogte blijven? Abonneer je hier!

Passievrucht

In 2016 publiceerde Lizette Colaris haar eerste dichtbundel met het thema 'Passie'. Een kleurrijke collectie warme en meertalige fragmenten van passie!

MO

In 2016 debuteerde Lizette met een korte thriller: MO. Geschreven in het Sittards, in dezelfde uitgave staat ook de Nederlandstalige versie.

Meer informatie: www.zittesjethriller.nl

Het circus is in de stad!

Nou, daar gaan we dan. Ik heb mijn best gedaan het thema te negeren, het te omzeilen en te ontwijken. Ik had er niet op in willen gaan, omdat er al zoveel over geschreven wordt. Helaas. Ik kan er niet meer omheen.  Gezien alle foto’s van dames en heren, individueel of met zijn allen, die mij aanstaren vanaf karton waar ik ook maar ga of sta. Gezien de in felgekleurde jacks gehulde ploegjes die mij al rozen en snoepgoed uitdelend staan op te wachten als ik mijn dagelijkse boodschap poog binnen te slepen. Gezien de stapel oud papier ook, die ondanks mijn ‘Nee-Nee’-sticker ongevraagd aanzienlijk gegroeid is.

Ik heb vroeger lessen lang aangehoord hoe het allemaal in elkaar zit, waarom het er is en waar het vandaan komt. Geschiedenis was al niet mijn meest favoriete vak, en staatsinrichting was voor mij iets zeer stoffigs waar geen touw aan vast te knopen viel. Ver-van-mijn-bed show, Den Haag was mijlen ver weg, het Torenkamertje iets uit een sprookje. Als de meester of juf geduldig wilde toelichten hoe het Nederlandse staatsbestel in elkaar zit, zag ik in gedachten balzalen vol pruiken en nertsmantels, hoge heren met witte kousen die dure woorden bezigden waar een doorsnee burger geen rijstebrij van kon brouwen. Zelf hadden deze heren geen gebrek aan rijstebrij natuurlijk. Te zien aan hun welgevormde buitenproportionele ‘buikje’. Investeren kun je leren. Of zoiets.

Als kind was het een vaag sprookjesverhaal. Nu ben ik volwassen en mag ik zogezegd gebruik maken van mijn stemrecht. Ik vind ook wel dat ik er gebruik van MOET maken, aangezien het een verworven recht is waar in het verre verleden heftige strijd om geleverd is. Her en der hoor ik mensen het onderwerp bespreken. Bij de bushalte, in de trein, in kantines en wachtruimten. Dan bedoel ik de ‘burgers’. Niet de presentatoren en commentatoren die ons hoofd vol proberen te tetteren met meningen en opinies die alleen al door hun tegenstrijdigheid niet te volgen zijn. Nee, de ‘gewone’ mens  in de straat bespreekt de strijd die gevoerd wordt , en maar al te vaak hoor ik dan hoe men niet langer van plan is gebruik te maken van het stemrecht. Want: wat maakt het eigenlijk uit?

Nou ben ik een positief ingesteld mens. Ik ga er vanuit dat de mensen die het schoppen tot op de kartonnen posters de beste bedoelingen hebben. Wie zijn ze, die mensen die op de posters staan? Aanstaande volksvertegenwoordigers, die hun plakkaatportret min of meer hebben verdiend. Mensen die jaar in jaar uit inspanningen leveren als vrijwilliger (bestuurslid van de voetbalclub, de fanfare, de naaikrans en het bejaardenwerk) hebben vaak als bijkomend voordeel een kennissenkring opgebouwd die alleen al door de goodwill goed is voor een zetel in de gemeenteraad.

Feitelijk solliciteren deze mensen naar een baan bij de gemeente. Er staat nergens omschreven welke opleidingseis er gesteld wordt, hoeveel ervaring men dient te hebben, en aan de leeftijd wordt ook geen maximum gesteld. Hilarisch, als je er bij bedenkt dat je dit in het bedrijfsleven eens zou moeten proberen: een baan verwerven zonder fatsoenlijk schooldiploma op zak, geen enkele ervaring met gemeentelijke bestuurstaken, de pensioengerechtigde leeftijd in zicht of al jaren geleden bereikt en uiteindelijk alleen maar aangenomen worden omdat je zoveel vrienden en kennissen hebt die het vakje achter jouw naam rood willen kleuren.

Natuurlijk vlieg ik er in de eerste bocht uit. Ik ben geen politica, geen geschiedkundige en al helemaal geen staatkundige. Ik claim ook niet dat wel te zijn. Maar als ik mensen hoor zeggen dat ze nog liever niet gaan stemmen dan wel, dan krijg ik toch spontaan een allergische reactie. Generaties lang heeft het geduurd om de burger een STEM te geven, en dan zouden wij nu de arrogantie hebben te zeggen dat we die stem niet nodig hebben. Sorry? Natuurlijk is er van alles mis, en natuurlijk kan het allemaal veel beter. Maar verandert er dan iets als er niet meer gestemd wordt? Misschien is dat dan een idee: niemand gaat meer stemmen, het circus kan naar huis. Wat achter blijft is de troosteloze aanblik van een platgetrapt grasveldje. En daar groeit vanzelf wel weer onkruid op. Maar ik heb geen zin daar te moeten gaan wieden. Dus stuur ik mijn fiets over een paar dagen toch maar naar het stemhok, vanwege de geschiedenis van mijn recht en omdat ik een gruwelijke rothekel heb aan onkruid wieden. 

Log in of schrijf je in om commentaar te geven
Door in te loggen (eerst inschrijven) kun je reageren op deze content.  log nu in/schrijf je nu in 
..en meer!

Mens&Taal

Mens-en-taal

Sittard
E-mailadres: menstaal@gmail.com
Mens: coaching, begeleiding & Taal: tekst, voordracht, opinie