100ProcentLizette
Ik ben Lizette Colaris - aangenaam!
Abonneren

Altijd 100Procent op de hoogte blijven? Abonneer je hier!

Passievrucht

In 2016 publiceerde Lizette Colaris haar eerste dichtbundel met het thema 'Passie'. Een kleurrijke collectie warme en meertalige fragmenten van passie!

MO

In 2016 debuteerde Lizette met een korte thriller: MO. Geschreven in het Sittards, in dezelfde uitgave staat ook de Nederlandstalige versie.

Meer informatie: www.zittesjethriller.nl

Loof het falen!

Prestaties en faalangst: wat was er eerst? De kip of het ei? Zijn mensen faalangst gaan ontwikkelen omdat ze er stiekem van genoten zichzelf omlaag te halen? Lijkt me sterk. Veel meer zal het te maken hebben met verwachtingen die mensen creëren voor zichzelf maar die vaak ook vanuit het zogenaamde Umfeld (de directe sociale omgeving) worden opgelegd. Is de meestgestelde vraag bij een eerste kennismaking niet maar al te vaak: „En wat voor werk doe je?” Daar hoort dan een sociaal acceptabel antwoord op te volgen. Aan jongere mensen wordt gevraagd wat ze studeren of wat ze later willen worden. Dat vinden we normale vragen, nietwaar?

Met alle mogelijkheden die jongeren tegenwoordig lijken te hebben is het niet persé ook eenvoudiger geworden. In tegendeel: het is een hele opgave om door de schoolperiode heen te komen. Bepaalde schoolvakken dienen verplicht gevolgd te worden, dat heeft de overheid zo bepaald. Om een reden: de gemiddelde prestatie van Nederlanders op het gebied van rekenen en taal was abominabel, daar moest drastisch iets aan gedaan worden. Dus pijnigen duizenden scholieren zichzelf nu met voor hen onmogelijke opgaves. Rekenen tot je hoofd er pijn van doet, ook al is het totaal niet jouw ding en ben je ook niet van plan er ooit jouw ding van te gaan maken. Je moet presteren, of je wilt of niet.

De manier waarop deze gedwongen prestaties geleverd moeten worden, en de manier waarop scholieren hierin begeleid worden, kan bepalend zijn voor zoveel meer dan alleen het verbeteren van de prestatie. De leerling die uitsluitend beoordeeld wordt op het resultaat van de geleverde prestatie kan het uiteindelijk niet langer opbrengen de prestatie nog te leveren, laat staat  dat deze leerling enige aandrang zou voelen om tot een verbeterde prestatie te willen komen.

Bijvoorbeeld: een leerling oefent thuis hard op het onthouden van de tafeltjes. U kunt zich de tafeltjes wellicht nog herinneren: 1 x 1 = 1, 2 x 1 = 2 etcetera. Misschien heeft u nog persoonlijke herinneringen aan dit leerproces. In het tegenwoordige onderwijs worden goede leerlingen beloond met een heus diploma voor het memoriseren van tafeltjes. Naast het diploma voor veters strikken is het tafeltjesdiploma een ware mijlpaal in de schoolcarrière geworden. Een feest als het de leerling betreft die weinig moeite heeft met het onthouden van deze verder inhoudsloze informatie. Maar een ramp voor de leerling die het nut niet kan inzien en de vaardigheid ontbeert om dergelijke rijtjes voor langer dan een paar seconden te onthouden. Deze leerling maakt enkele fouten en ontvangt daarom geen diploma. Een afgang ten overstaan van de gehele klas. Waarna de leerling een terechte hekel aan het vak rekenen ontwikkelt en alleen al huivert bij de gedáchte aan wiskundelessen in het voortgezet onderwijs.

Welnu: het kan anders. De leerling zou niet een diploma moeten krijgen voor het foutloos memoreren van hele rijtjes sommen, maar een dikke beloning voor de gedane moeite tot dusver. Plus een motiverend begeleidend woord, dat hij of zij écht bijna aan de eisen kan voldoen en daarom alleen al een absolute kei is. Eens kijken of het lukt om er morgen nog één meer te onthouden. Spannend! Ook hier zullen niet alle leerlingen meteen gevoelig voor zijn, maar daar ligt dan de taak van de begeleider om uit te zoeken wat dan wél motiverend kan werken.

In deze tijd waarin we allemaal dagelijks aan de Grote Rekenmachine, ook wel computer, zitten, kan ik mezelf overigens niet meer helemaal overtuigen van het grote nut van het memoriseren van rekentafeltjes. Maar dat terzijde. In ons prestatiegerichte onderwijs worden zelfs de erg slimme kinderen niet gestimuleerd tot het leveren van nog grotere prestaties. Genoeg is genoeg, voldoende is voldoende, dus waarom dan nog proberen er een schepje bovenop te doen en nog verder door te denken? Het gaat om de beoordeling en verder nergens meer om. Naar mijn mening zou de weg naar de beoordeling toe vele malen belangrijker gemaakt moeten worden, en zouden kinderen al vanaf een erg jonge leeftijd geloofd en geprezen moeten worden bij iedere gefaalde poging tot het presteren van wat dan ook. Loof het falen, en laat het leren van deze gemaakte fouten toe! Op die manier zal er iets kunnen veranderen. De angst om te falen zal drastisch mogen afnemen en plaats maken voor innovatief denken, een leerhouding en leergedrag dat Nederland duizenden malen harder nodig heeft dan het apatisch presteren-om-het-presteren. Mocht u nog huiswerk moeten doornemen met dochter of zoon, probeer dan goed te kijken naar de manier waarop deze het wil gaan aanpakken en loof het initiatief en elke daarna gemaakte fout. Ga vooral niet zelf de fout in door al te vertellen wat de uitkomst zal moeten zijn. U zult versteld staan van wat er dan gebeurt!

 

(Gebaseerd op de theorie van Carol Dweck „Mindset for a succesful life”)

Log in of schrijf je in om commentaar te geven
Door in te loggen (eerst inschrijven) kun je reageren op deze content.  log nu in/schrijf je nu in 
..en meer!

Mens&Taal

Mens-en-taal

Sittard
E-mailadres: menstaal@gmail.com
Mens: coaching, begeleiding & Taal: tekst, voordracht, opinie